Mijn Vision Quest (1999)

Posted by on dec 12, 2018 in Nieuws | 0 comments

Mijn Vision Quest (1999)

Door: Peter de Haan

De aanloop naar de Vision Quest, eerst de vraag, dan het antwoord

Mike, Christel, Eelco en Jashan vormen het team dat dit jaar een Vision Quest geven in Frankrijk. Op Eelco na zijn ze allemaal zelf op Quest geweest en heb ik ze alle drie anders, steviger, gefocuster terug zien komen. lk ben geen watje maar zoek mijn pijn over het algemeen niet op. Dat was de reden dat ik voor mezelf altijd zoiets had… “Vision Quest is goed maar niet voor mij,” Blijkbaar is het net als met zoveel dingen, voor alles is een tijd. Zo ook voor mijn Vision Quest. Dit jaar ga ik die stap zetten en ik leef al een paar maanden in angst, geluk en verwondering over de dingen die er met me gebeuren.

Upper world

Het begon allemaal toen Mike en Christel voor het eerst bij elkaar kwamen om de lijnen uit te zetten. Ze vroegen de Ancestors om raad en begeleiding voor de groep die uit vijf mensen bestaat. Voor ieder van hen was er een opdracht, iets dat ze zouden uitwerken tijdens hun Quest, en de tocht er naar toe. Voor mij was dat het contact met de bovenwereld. Zo makkelijk als ik communiceer met onderwereldkwaliteiten en spirits, zo moeilijk vind ik het daar de weg te vinden en gefocust te blijven. Niet voor een aantal helpers die ik daar ken, maar meer om er naar toe te gaan en er om hulp te vragen, Oké, Spirit had gelijk, ik was er ook eigenlijk wel aan toe, ik was bang voor iets waar ik niet bang voor hoef te zijn en ik ontvluchtte mijn verantwoordelijkheden.

Death-lodge

De Death-lodge bracht hier voor mij in ieder geval al een beetje meer helderheid in. Ik leerde daar dat de manier waarop ik geleerd had te reizen naar de bovenwereld er een was die me in verwarring bracht en me uit mijn focus haalde. Het begon allemaal toen ik op mijn Death-lodge plek in de duinen van Oostvoorne had plaatsgenomen. Ik keek nog wat onwennig om me heen en zag veel struiken, bomen en groen dat nog vers en jong was. De plek is al heel oud, maar de lente nog heel jong dus de begroeiing had dat verse, zachte en breekbare wat je alleen maar in de lente ziet. Het was er stil en het rook er naar verrotting. De verrotting van de vele poeltjes en plassen die dit gebied kenmerken. De voorgangers van dat ijle en breekbare liggen om me heen te fermenteren en samen met de muggen en de vliegen laten ze me denken dat ik midden in een moeras zit. Het weer werkt goed mee. Het is een van die mooie voorjaarsdagen waarop de zon alles nog eens extra aanraakt en de temperatuur aangenaam is. Ik doe mijn jas uit en probeer me te focussen op wat ik hier kom doen. Eerst maak ik verder contact met de plek door de hoop uit te spreken dat ik hier welkom ben en te vragen me te laten weten als dat niet zo is.

vision quest voorbereiding

Deer
De inleidende rituelen en mijn gesprek worden gestoord door een mannelijke gedaante die door het dichte struikgewas struint met een camera in de aanslag. lk oefen in onzichtbaar zijn en volgens mij lukt het, hij loopt vlak langs me heen en verdwijnt krakend rechts van me. Als hij net verdwenen is, hoor ik uit die zelfde richting weer gekraak en ik denk dat het de fotograaf weer is. Maar tot mijn verbijstering zie ik twee jonge hertjes rustig voorbij lopen. Weer ben ik onzichtbaar en blijkbaar uit de wind. Ze zien me niet, ze ruiken me niet en ze lopen langs me als of ik er niet ben.

Groene vlek
Alles om me heen wordt weer stil en ik vervolg mijn ritueel. Ik leg uit wat het doel van mijn Quest is, waarom ik me hier kom voorbereiden en wat ik zou willen leren. Ik staar recht voor me uit en dan gebeurt het, het ijle groen wordt vager en vager en verliest ieder contour. Als een modern schilderij zie ik alleen nog een groene vlek die begint te tollen en steeds onscherper wordt. Het lijkt net alsof er achter het schilderij een nieuwe wereld zich voor me opent en zonder enige inspanning en met wijd open ogen word ik de groene vlek in gezogen, horizontaal. Aan de andere kant wacht een van de helpers die ik ken me op: `Zo kan je ook reizen naar de bovenwereld’, zegt hij, ‘horizontaal’.

Bouwwerk
Ik voel me super maf, ik denk dat ik gewoon helemaal hier en nu ben en tegelijkertijd ver weg in een andere dimensie. De gids praat maar door en neemt me mee naar een bouwwerk dat ik in bovenwereldreizen al eerder ben gepasseerd, maar niet binnen ben gegaan. Het lijkt nog het meest op een door een komma-neuker gemetseld huis van bakstenen. Alles is even symmetrisch en onecht. Er staan er drie naast elkaar en alhoewel het achteraf volgens mijn mentale brein onmogelijk is waren ze alle drie voor 100 % identiek, ‘Welk huis gaan we binnen?’, vraagt de spirit. Mijn focus is nog steeds prima deze keer, ik ben nog hier en nu en daar en het kost me geen enkele moeite om zonder twijfel de rechter aan te wijzen.

Onomkeerbaar
Binnen is een heel nieuwe dimensie. Niet het interieur dat je zou verwachten in een aardse situatie. Binnen is ook weer buiten, alleen een ander buiten. Veel zachter, alles lijkt van mos en dons, alles is vaag en zacht. De spirithelper is verdwenen en net als ik me afvraag waar ik me nu weer in heb laten leiden, komt er een levensgrote witte gans naar beneden en gaat voor me zitten. Hij praat niet maar ik hoor hem wel. Hij vertelt over de onomkeerbaarheid van onze beslissingen en dat ik me moet realiseren dat spirit er is om ons te gidsen in onze beslissingen opdat we geen dingen doen die onomkeerbaar zijn. `Jullie mensen hebben geen overzicht’, vertrouwt hij me nog toe en verdwijnt net zoals hij gekomen is. Ook de mossige omgeving verdwijnt en de bomen en struiken om me heen krijgen weer de vertrouwde contouren.

Duiding
Ik schud mijn hoofd en knipper een paar keer met mijn ogen. Als ik probeer om het punt te vinden waar ik naar keek toen ik deze spontane trancereis maakte, merk ik dat het me niet meer lukt. De poort is weer verdwenen en ik begrijp dat hij er alleen maar was om mij dit te laten ervaren. Hoog boven me vliegen drie ganzen over van oost naar west, ik rij ondanks dat ik het niet koud heb. Ik realiseer me dat de herten van zuid naar noord liepen. Mijn mentaal neemt het over en ik begin duiding te zoeken. Prik doet de mug, De eerste die dat doet, ondanks het feit dat er vele honderden al bij me in de buurt zijn geweest, om me te keuren. Ik schiet uit mijn overpeinzingen en besluit het hierbij te laten. Het heeft geen zin om langer te blijven. Spirit heeft gezegd wat hij heeft willen zeggen. Ik dank spirit en de plek en loop in de wolken terug naar de groep. Daar heeft ieder zijn of haar ervaringen gehad en loopt iedereen stil terug naar de auto.

Een maand later

Frankrijk Op de plek waar we onze quest gaan doen is van alles aanwezig. Mooie natuur, stilte, een kristalheldere beek, heel veel eeuwen oude eiken. Een prima plek voor de Quest maar een stonepeoplelodge is er niet. Nog niet. We besluiten er zelf een te bouwen. Het is goed om de plek die verder maagdelijk is en door niemand anders dan de plaatselijke zwijntjes gebruikt wordt, kennis te laten maken met wat we er komen doen. Jashan verzamelt de wilgentenen, de stenen en koopt dekens. Jelle, de boer die de eigenaar is van de plek, neemt alles mee in zijn bus, op weg vanuit Nederland naar Normandië. Wij, Jashan, Eelco, Mike en ik rijden vrijdagavond met mijn auto daar ook naar toe. Een trip de nacht in. De eerste uren genieten we nog van grootvader zon die even later vuurrood ondergaat. ‘Dat is veelbelovend’, zeggen we nog tegen elkaar.

vision quest plek in Frankrijk

Thunderbeings
Tot vlak bij de plek geloven we dat ook nog. Grootmoeder maan neemt het werk van grootvader over en reist verder met ons mee. Ze is als een gids, voor ons uit of links en rechts naast ons. Maar altijd vlak bij ons. Dan is ze ope-ns weg. Het wordt opvallend donker, ook de sterren zijn weg en maken plaats voor een prachtig dondervuur. ‘We worden verwelkomd door de Thunderbeings die de plek nog eens extra reinigen’, merkt Mike droog op. We genieten zo van het spektakel dat we de weg die we hadden moeten inslaan voorbij rijden. Pas vele kilometers later merken we wat we gedaan hebben. We zijn ondertussen bijna acht uur onderweg en zijn moe. Iedereen heeft vandaag nog gewoon zijn dingen gedaan en is al bijna een etmaal op. Gelukkig vinden we een andere weg en hoeven we niet helemaal terug te rijden. Moe vallen we in slaap nadat we een lege caravan gevonden hebben op het terrein van de boer.

Indiantime
De zaterdag dat we de Lodge bouwen is het weer nog steeds een beetje onbestendig, maar totdat zij staat en afgedekt is blijft het droog. We leveren een waar gevecht met de plek. De grond is niet alleen hard, het gras dat er op groeit is van een kwaliteit die ze in de Amsterdam Arena graag zouden zien. Wortels die taai en lang zijn. Eelco weet met zijn zeis wel raad met dit onwillige gras, hij maakt er binnen de kortste keren een mooi plek van. Mike, Jashan en ik hakken ondertussen met houweel en scheppen een vuur-plek. Alles verloopt in indiantime. Het is heerlijk. ’s Middags gaan Mike en ik gewapend met een zaag de omgeving verkennen op zoek naar brandhout. De vele eiken leveren die wel, aan de onderkant zijn veel “dode” takken die zich graag lenen voor ons vuur. Er is echter een probleem, het zagen verloopt niet echt soepel en pas als we besluiten om de boerenknecht en de motorzaag in te zetten begint het er op te lijken dat we alles in gereedheid zullen krijgen. Op een van de veldjes staat hert weer op me te wachten. Ze huppelt voor me uit en verdwijnt heel rustig in het struikgewas, als of ze zeggen wilden: ‘Tot de volgende maand…’

Trots
We zijn apentrots op onze hut. Hij is een toonbeeld van vakmanschap. Jashan staat werkelijk te glimmen naast het skelet dat niet alleen mooi symmetrisch is maar er ook nog eens zeer fraai uitziet met al die gekleurde strikken. Als we er in gaan zitten voelen we dat hij zijn werk al doet, zelfs als hij nog niet gedekt is. Het centreert de energie van de plek en het is prettig toeven onder de gebogen staken. We nemen plaats op de vier richtingen en vragen de lodge ons te gidsen. We krijgen een thema mee waarmee we de volgende dag de Lodge gaan inwijden: accepteren. Dan dekken we hem met dekens en canvas af en gaan terug naar de boerderij om te eten. We zijn nog niet binnen of het begint weer te regenen. We zijn tevreden, het is gelukt. De boer is minder blij, die wilde zijn hooi nog droog binnen halen en dat is niet gelukt.

zweethut voor de vision quest in Frankrijk 1999

Gebed
Al vroeg zijn we weer terug bij de Lodge, zondagmorgen. De mensen van de boerderij die mee zouden zweten zien er vanaf en ik denk achteraf dat dat goed was. Even sloeg de pijn toe. Er was een korte verwarring merkbaar maar ik hield iedereen voor dat wij niet verantwoordelijk zijn voor de beslissing van iemand anders. We ontsteken het vuur en de knecht besluit wel mee te gaan. Het is een jonge jongen met een hoog trickster- gehalte. De oude mannen, want dat zijn we, maken plaats voor hem en genieten van zijn energie, zijn verwondering en zijn jeugdige eerbied en nieuwsgierigheid. We hebben 20 stenen (denken we) op het altaar liggen en met de nodige aandacht krijgen we het vuur brandend. Eerst west, dan volgt noord, dan oost en als laatste, bijna een uur later, volgt zuid. We accepteren het en genieten ondertussen van het vuur, de plek en de verhalen van onze jonge gast.
Als de Stenen roodgloeiend zijn neemt Jashan zijn plek in de hut in en brengt Eelco de stenen een voor een binnen. Tien voor de eerste ronde. Het is goed heet binnen en iedereen zit al te zweten als otters. Jashan en Mike sluiten de hut van binnenuit en de eerste ronde, het westen, begint. We reinigen onszelf, vragen spirit van het westen ons te steunen en zingen en bidden uit dankbaarheid. De energie loopt ondertussen op en een voor een gaan we door onze eerste kleine en grote crisis. Behalve de knecht die fier overeind blijft zitten en als een meters hoge Buddha stil zit en zichtbaar geniet.

Coyote
De flap gaat open en we bereiden ons voor op het Noorden. Great Spirit wordt uitgenodigd en ieder doet zijn gebed en vertelt over zijn twijfels en vraagt om kracht. We zingen, huilen en zweten. De energie is bijna niet meer te hanteren. Ik begin zelf spontaan te hallucineren. Het vreemde is dat het een energie is die ik sinds mijn deathlodge wel ken. Het is een door natuurspirit gegenereerde bovenwereldenergie. Horizontaal reizen. We besluiten er allemaal even uit te gaan en het duurt even voor iedereen weer op zijn voeten staat. Ik breng de volgende tien stenen binnen, maar ze vragen me bij de zesde te stoppen. Het is ondraaglijk aan het worden. Ik tel de stenen in het vuur en zie dat er zeker nog tien liggen. Als ik dat tegen Jashan vertel kijkt hij eerst een beetje moeilijk, dan glimlacht hij en zegt: (We accepteren het.’ Coyote had ons een vreemde streek geleverd en we begrijpen nog steeds niet waar die stenen vandaan komen. We hadden ze netjes apart op een stapel van twintig neergelegd

Dikke dame
De volgende twee ronden zijn mooi, heet en intens. Ik stel voor om de Lodge af te sluiten met een vijfde ronde waar we de mensen die komen voor de Quest meenemen in ons gebed en voorstellen aan de spirits van de plek. Ze zijn zo duidelijk aanwezig in onze lodge dat ze recht hebben om voorgesteld te worden aan de tijdelijke bezoekers die daar volgende maand komen. Vijf stenen laat ik nog in het vuur liggen: die plaatsen we helemaal aan het eind op de vier uiterste richtingen van het veld en een komt er op het altaar voor de lodge. De Energie is in die laatste ronde helemaal veran-derd. Het lukt me om meer hier en nu te blijven en al is het heet, we werken een voor een de mensen af die komen. We noemen hun naam, bidden voor hun werk, en inzicht. Alleen, hoe heet die ene vrouw nou toch. ik kan haar alleen maar beschrijven en we bidden voor de dikke vrouw waar we de naam even niet meer van weten. Later lachen we erom en het heeft tot Rotterdam geduurd voor we wisten dat we Joyce bedoelden, sorry. Het was een prachtige ervaring in onze Lodge. En nadat we hem hadden afgedekt en opgeruimd zijn we in de auto gestapt en zijn we weer op huis aan gegaan, Het duurde even voor we begrepen dat Vincent de knecht niet meer bij ons was. We misten alle vier iets onderweg. Hij hoorde er echt bij.

Het gaat gebeuren, tijd om humbel te zijn en te luisteren in plaats van te praten…

Een verslag van de Quest zoals dat eind juli plaats vond in Normandié. Frankrijk. Aan het team van begeleiders was op het laatste moment nog Madelon uit Berlijn toegevoegd en de weergoden waren ons meer dan gunstig. In de brandende zon werd het kamp op de eerste dag in gereedheid gebracht, en toen aan het eind van de dag de vuurmannen arriveerden kon de hut weer opgetuigd worden. s’Avonds werd er ook nog een speciale healing ceremonie gedaan in de hut door Mike en Christel voor twee op het terrein werkende mannen met HIV. Zondag de laatste voorbereidingen en dan maandag meteen na de hut het bos in.

West (eerste dag)
Topproductie

Ik heb geen benul van de tijd. De ruimte en de plaats is nog hetzelfde maar de derde dimensie is verdwenen. Behalve veel wegzakken, slapen, soezen en vervelen is het rustig. Mijn hoofd die gewend is topproductie te draaien ijlt nog wat na en start gedachten op die het niet afmaakt. Dat voelt wel onrustig maar ik probeer het te negeren en voed het verder niet. Ik heb nog maar drie keer gedacht: “Ik ga terug, wat doe ik hier eigenlijk.” Ik weet niet of dat veel of weinig is.
Vervuiling De zon kruipt naar het westen en zal straks wel onder gaan. Er is ondertussen niet veel veranderd. Behalve dan dat ik bezig ben om het gif dat ik in mijn lijf heb door mijn hoofd voel kruipen, vervuilinghoofdpijn. Toch nog niet voldoende ontslakt en terug gegaan in mijn eetgewoonte. Verder word ik steeds stijver en lukt het me steeds minder om me te focussen op iets. Ik zak nog steeds veel weg en hang maar wat te dromen. De natuur is verder constant en vertelt me ook niets nieuws. Eigenlijk ben ik gewoon een beetje sacherijnig en verlang naar een lekkere salade en een kippenbout. Op dit moment heb ik nog weinig geloof in de goede afloop.

Aura
De zon is bijna onder, vanaf hier kan ik het niet goed zien maar het licht wordt steeds schraler. Voor het eerst vandaag begin ik iets van de magie van mijn plek te voelen. Ik lag nog steeds was suf voor me uit te staren en probeerde mijn brein leeg te houden toen ik opeens heel duidelijk om de randen van de bladeren een prachtige groene waas waarnam. Bijna gelijktijdig vliegt er een squadron kleine vogeltjes over me heen en ik hoor ze niet alleen vliegen – zo dichtbij zijn ze – ik hoor ze ook communiceren met elkaar onder het vliegen. Opeens is mijn brein weer klaar wakker en valt er een aantal kwartjes. Als de Aarde met de stenen het fysiek is, het gras, de kruiden, de kleine struiken het etherische (geven ook het meeste etherische energie af), de dieren en de bomen (met hun geheugen) het astraal dan zijn wij mensen in deze schepping verantwoordelijk voor het mentale gebied. Volgens mij doen we dat ook. bot is niet wat er mis is, alleen zijn we slecht in staat om die energie op een evenwichtige manier te laten doorsijpelen naar de volgende lagen. Zowel naar boven als naar beneden zitten we behoorlijk verstopt allemaal. Ik begrijp nu dat ik zelf ook wat aanpassingsproblemen heb. Ik bevind me volop in de wereld waar etherisch en astraal de maat aan geven. Als mentaal wezen moet ik me opnieuw instellen op hun hartslag, hun wetten, hun evenwicht. Dat is voor een stadsmens als ik een hele overgang. Ik realiseer me dat ik helemaal niet wilde stoppen, het valt me alleen zwaar dat alles hier zo stroperig verloopt. Ik wil vermaakt worden, geprikkeld zoals ik dat buiten deze plek gewend ben.

Noord (dag II)
Yoga

Werd vanmorgen wakker met de zon in mijn gezicht. Ik genoot van zijn warmte en van het licht. Toen ik mijn ogen sloot zag ik een muzieknoot die danste. Ik begon te zingen, te zingen voor de zon die me laat groeien, die voedt, die verwarmt en leven schenkt. Ik voel me rijk. Maar ook hongerig en ik maak me al weer zorgen, er zijn duizend reden om te stoppen en er zijn er maar drie om door te gaan. Ik haal mijn water op onder de boom vandaan. Ik merk dat zo’n wandeling al wonderen doet. Alles is stram en stijf. Op mijn slaapplekje probeer ik wat Yoga-oefeningen te doen om mijn rug en beenspieren een beetje losser te maken.

Dromen
Ik schat dat het zo rond de middag is. De zon staat pal boven me en ik heb vanmorgen lang in het veld voor mi jn eigenlijke plek gezeten. Korte slaapjes wisselen elkaar af en ik droom veel maar moet ze scharen onder de verwerkingsdromen. Onaffe zaken worden afgedroomd, of geven helderheid over dingen waar ik misschien te snel over heen ben gestapt. In de doos die ik bij de boom heb gezet met de vraag me wat crackers te geven, vind ik drie volkoren kaakjes. Een waar feestmaal, waar ik intens van geniet. Met kleine konijnenhapjes geniet ik van iets vast in mijn mond en proef de smaak die ik nooit eerder in een kaakje proefde. Ik weet nog steeds niet echt wat me te wachten staat en merk dat ik steeds meer heen en weer wordt geslingerd tussen willen opletten en niets missen en een halve droomstaat die me zweverig en ongefocust maakt. Ik heb wel de indruk dat wat ik hier ook doe, ik me in ieder geval energetisch zit op te laden.

Chaos
Het strak blauw heeft plaats gemaakt voor egaal grijs. Ik bid dat het niet gaat regenen. Dat zou me erg in mijn doen en laten belemmeren omdat ik dan onder een zeil moet gaan zitten met mijn slaapzak en weinige bezittingen om die droog te houden. Geen tent en luxe voor mi j op deze (Nest. Ook merkte ik dat de grootste weerstanden een beetje weg waren. Langzaam was ik toch nog teruggeschakeld op het tempo van dat wat me omringde.
De kleur van de aura van mijn eik is veranderd van groen naar transparant oranje. Als ik mijn ogen sluit ervaar ik sinds vanmorgen ook andere kleursensaties die vooral in de hogere kleurfrequenties zijn, blauw, violet, paars. Het etherische blijft boeien, waarschijnlijk omdat ik hier een soort overdosis oploop. Een aantal opmerkelijke zaken:
• Als ik tegen de eik op mijn plek ga zitten komt de hoofdpijn terug, ga ik er vanaf dan is het meteen weg. Als ik Eik vraag hoe dat zit, begrijp ik dat het niet een enge eikenziekte is maar dat het mijn “moeite” is om de energie van de boom te “begrijpen” die schuldig is aan het gevoel in mijn hoofd.
• Het is net of de vogels en de vliegen voortdurend in de weer zijn om het etherische te ordenen. De vogels en de insecten hebben een heel eigen plek in het vier-lichamenmodel. Naast dat ze in de voedselketen dicht bij elkaar staan, verzorgen ze net als de elfen de doorstroming van de lagen. Ze zijn een soort tussenruimte spookjes. Voortdurend in de weer om de energie te richten, in beweging te houden en te vervolmaken, En dat alles om het evenwicht in stand te houden.
• Tijdens het schetsen van mijn omgeving, dat ik soms doe om me verder te verbinden met die plek, merk ik steeds meer dat mijn mentaal op geen enkele manier in staat is de complexiteit van de natuur te bevatten.
Het laatste houdt me nog wel een tijdje bezig en brengt me op het volgende. Ons mentaal is in staat om vierkanten, eclipsen, cirkels, piramides, driehoeken en welke andere wiskundige figuur dan ook te begrijpen of in ieder geval te vertalen als een symbool. Maar je komt steeds iets tekort, iets dat ons mentaal niet kan pakken. Iets dat we niet kunnen vertalen omdat het steeds anders is, chaos dus. Het is wel iets dat de natuur zoveel unieker maakt dan ons zogenaamde superieure brein. Het is net als met computers, wat er niet in zit kan hij niet.

Dieren
De dieren uit mijn deadlodge heb ik nog steeds niet gezien. De kraaien hoor ik maar zitten bij mijn buurvrouw 500 meter verderop, het hert heeft zijn route door de drukte waarschijnlijk omgelegd, en de ganzen zitten op Ibiza. Deze plek wordt voornamelijk bevolkt door kleine zangvogels en insecten. Ik ben voor hen al een normale verschijning aan het worden en ze komen steeds dichter bij me zitten. De tweede dag loopt al weer ten einde. De zon is al niet meer zichtbaar. Het avondconcert heeft een aanvang genomen. De insecten ontwaken uit hun lome gang. Een van de vogeltjes die in de struik naast mijn slaapplek woont komt naast me op een tak zitten. Hij kijkt me aan en vliegt dan verschrikt weer weg. In de verte hoor ik de geluiden van het basiskamp. Eigenlijk verlang ik naar gezelschap en voel ik me hier heel eenzaam. Ik zou willen praten en lachen, eten en drinken. Maar ik hou vol, nog twee dagen dan kan ik weer praten met mensen denk ik en val gelukkig in slaap.

Oost (dag drie)
Water

Het begin van de dag is een beetje vreemd. Door mijn gemijmer gisteravond heb ik te laat de waterfles bij de verzamelplek gezet. Geen water dus. Ik ben een beetje door mijn energie aan het raken en put al uit mijn reserves. Lopend naar de verzamelplek val ik zwart weg. Ik moet nog drie keer gaan kijken voor ik Madelon en Christel tegen het lijf loop die de fles net wilde vervangen. Blij als een kind struikel ik terug en spoel mijn droge mond. Het water smaakte nog lekkerder. Het was het lekkerste water dat ik ooit gedronken had. Koel, zacht, fris en zoet. Net als gisteren tekent zich een symbool op mijn netvlies ( n ). Associatief vertaal ik het als brug. Hoe kloppend bleek dat later. Mijn weerstand is nijg niet echt gebroken en ik besluit nog minstens ieder uur dat ik terug ga, dit is niks voor mij. De laatste restjes zijn het ergst, het enige waar ik aan kan denken is eten en bommen maken voor alles wat vies en voos is in deze wereld. Natuurlijk probeer ik, zoals Jashan uitlegde, al deze zwarte kantjes naar het licht te brengen maar als het licht niet gauw naar mij komt heb ik daar straks geen energie meer voor.

vision quest 1999 brengt veel healing en inzicht

Lucide
Tijdens het middagdutje gebeurt iets prachtigs. Ik heb een lucide droom die me op een heel ander spoor zet. De droom begint als ik in het veld, waar ik spurt kijk, sta en het hert uit het struweel zie stappen. Onze blikken kruisen elkaar en ik sta aan de grond genageld Ze komt op me af en blijft me daarbij steeds strak aankijken. Ik ben gehypnotiseerd als ze voor me staat Ze laat haar hoofd zakken en likt mijn hartstreek driemaal Ik voel dat er een enorme ruimte ontstaat, als of er een last van me afvalt. Ze likt nogmaals drie keer, ik ervaar mezelf nu alleen nog maar als een groot hart. Heel mijn bewustzijn zit in dat hart. Hert kijkt me nogmaals aan en likt me nog een keer, mijn hart lijkt open te barsten en honderden vogels vliegen eruit. Het was net of al de vogels, de musjes, de koolmees, es, de gekke boomklever, de sijsjes die ik de afgelopen dagen in mijn hart had gesloten er weer uitkwamen. Ze vlogen alle kanten op en leken te krijsen: “Peter is vrij, Peter is vrij’. Daar stond ik in een totale staat van gelukzaligheid toen kraai kwam aanvliegen en boven op mijn hoofd landde en eerst zijn kopje langs mijn voorhoofd streek, alsof hij zeggen wilde, hallo hier ben ik dan. Het volgende moment echter prikt hij met zijn scherpe snavel bliksemsnel mijn beide trommelvliezen door en voel ik het bloed langs mijn schouders lopen. Het volgende moment voel ik de wereld onder me vandaan glijden en lig ik op de grond. Mijn weerstand is gebroken; ‘ik wil niets meer, zie niets meer, hoor niets meer. Ik ben!
Dan zie ik de ganzen boven me overtrekken op dezelfde manier als dat ik ze tijden de deadlodge heb zien overtrekken. Alleen beginnen ze halverwege die beweging te cirkelen en spiralen ze naar beneden. Ze nemen me tussen zich in en vliegen met me omhoog en lijken te zeggen: “vertrouw, vertrouw, vertrouw’. Ondertussen gaan we hoger en hoger tot de aarde er uit ziet als een grote lappendeken van groene en gele lapjes. Dan laten ze me los, en in een duizelingwekkende vaart val ik Vertrouw, vertrouw, vertrouw bid ik. Dit was de test.
Als kind was dit de ultieme nachtmerrie, duizenden keren was ik al gevallen van grote hoogte. Altijd maakte ik mezelf voordat ik neerkwam wakker. Vertrouw, vertrouw, vertrouw, gonsde het in mijn hoofd Ik kwam neer alsof ik van de stoep sprong. Er overspoelde me een machtig gevoel, eindelijk had ik het gedurfd. Nu kon ik de wereld aan, ik was een kind van God en alles wat ik hoefde te weten is dat ik moest ver trouwen.
Op dat moment onderbrak de realiteit van een vallende tak op mijn benen mijn droomstaat. Klaarwakker en totaal verkwikt was ik. Een ander mens. Helderder leek alles. Overzichtelijk zonder nog te hoeven denken of te willen begrijpen kon ik om me heen kijken. Wanneer ik dit thuis op mijn pc zit uit te typen realiseer ik me dat als dit zonder de voorgaande dagen en weken met me was gebeurd, dat ik gedacht zou hebben dat ik gek was geworden. Of dat iemand een pilletje in mijn thee had gedaan. Maar het was niet iets waar je over nadacht; het was. Ik ben!
Het heeft bijna twee weken geduurd voor het gevoel dat ik geopereerd was in mijn borst, weg was. Ik stond zo open dat toen ik na de Vision Quest buiten het veilige terrein van de quest kwam ik kinderlijke angsten voelden. Ik wist niet meer wat ik wel en niet kon. Niet meer hoe mensen op me reageren. Niet meer wat gepast was.

Opbouwend
Voor het eerst in mijn quest voel ik me werkelijk goed. Ik ben helder, energiek en heel lucide. Val niet meer om de haverklap weg maar zit al de hele middag na de droom te genieten als nooit tevoren. Gedachten zijn vanaf nu alleen nog maar opbouwend en zelfs de tekeningen die ik maak zijn veranderd. De chaos is van geen belang meer en ik kan mijn omgeving zien in zijn werkelijke context.
Ik moet veel denken aan Rattle & Drum (de organisatie die ik samen met Cristel van der Steen begon voor sjamaan.nl) en hoe verder. Ik merk nu dat een deel van mijn zwartgalligheid te maken heeft met de romantische kijk van sommige studenten, en dat het zo verdomd moeilijk is om mensen werkelijke verantwoordelijkheid te laten ervaren. Eigenlijk ben ik nog niet helemaal tevreden met de verhouding input, output.
Ik beschouw me zelf wel als een geluksvogel. Als ik de afgelopen vijf jaar terug kijk is er veel gebeurd en heeft spirit me op alle punten gesteund en het nooit laten afweten. De vragen worden beantwoord, de energie die nodig is, is er, de helpers die belangrijk zijn, zijn er. Ik ben gelukkig.

Zuid (dag vier)
Grootmoeder

De afgelopen nacht was op veel manieren een bijzondere. Allereerst was het vannacht volle maan en heb ik me aan het begin van de avond op het veld geïnstalleerd om de maan te zien opkomen. Het duurde even (zij was laat deze nacht) maar het was werkelijk magnifiek. Nooit eerder heb ik zo lang en zo intens van haar kunnen genieten. Toen ik verzadigd was van de energie en het bijzondere licht, heb ik mijn rateltje gepakt en ben ik ratelend en zingend op het veld gaan dansen voor deze grote grootmoeder. Daarna heb ik haar in een gebed nog gevraagd haar energie te geven aan de nieuwe plannen, en gevraagd aan alle planeten die ze kende hetzelfde te doen.

Grote vogels
Tijdens het kijken naar de maan is er en grote vogel aan de rand van het veld neer gestreken. Ik kan hem niet goed zien, wel horen. Hij tuutfuut als een bezetene en als ik naar bed ga kan ik niet in slaap komen. Opeens is er een tweede tuutfuut vogel, nu wisselen ze elkaar af en voel ik helemaal niet meer de behoefte om te slapen. Ik vind het wel boeiend. Ik vind het wel jammer dat ik niet weet wat voor een vogel ik hoor. Voor mijn gevoel duurt het uren, ieder in een boom, tuutfuut, tuutfuut… Ik zak soms toch weg maar niet diep en als ik weer bewust wordt, tuutfuten ze nog steeds met z’n tweeën. Of het nog tot een copulatie is gekomen weet ik niet; uiteindelijk duurde het voorspel me toch te lang en ben ik weggegleden in een diepe slaap. Toen het licht werd en ik wakker werd, waren ze er niet meer. Later op de dag heb ik nog wel een paar grote vogels (praying birds) gezien.
Eerder had ik dezelfde vogel al alleen zien vliegen dus ik vertelde mezelf dat dat de vogels waren die ik ’s nachts gehoord had.

 

Rust
De innerlijke rust is gebleven en ik voel me werkelijk verkwikt. Wat vreemd is na vier dagen vasten en de uitputting van het gefocust blijven op mijn vraag. Ik betrap mezelf erop dat ik al een uur zonder gedachten zit. Ik zweef een soort etherisch rond op mijn plek en maak op een andere manier dan voorheen contact met de planten en bosjes om me heen. Wat een zalig gevoel, ik voel me net zo vrij als de vogels om me heen. Ik besluit aan het begin van de avond terug te gaan. Ik ben klaar en verlang op een andere manier naar het gezelschap van de mensen van het basiskamp. Ik blijk niet de enige te zijn: op een na is iedereen in de loop van die avond al terug gekomen.
Bedankt plek
Bedankt mensen die me steunde
Bedankt vogels die me gezelschap hielden

HEt is mijn tweede natuur om er voor andere te zijn, in aandacht, in vorming, in gebed

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Shares