Aanloop Quest,

Mike, Christel, Eelco en Jashan vormen het team dat dit jaar een Vision Quest geven in Frankrijk. Op Eelco na zijn ze allemaal zelf op Quest geweest. Heb ik ze alle drie anders, steviger, gefocuster terug zien komen. Ben geen watje maar zoek mijn pijn over het algemeen niet op. Dat was de reden dat ik voor mezelf altijd zoiets had… “Vision Quest is goed maar niet voor mij,” Blijkbaar is het net als met zoveel dingen, voor alles is een tijd. Zo ook voor mijn Vision Quest. Dit jaar ga ik die stap zetten en ik leef al een paar maanden in angst, geluk en verwondering over de dingen die er met me gebeuren.

Door: Peter de Haan

Upper world quest

Het begon allemaal in begin van het magische jaar 1999 toen Mike en Christel voor het eerst bij elkaar kwamen om de lijnen uit te zetten. Ze vroegen de Ancestors om raad en begeleiding voor de groep die uit vijf mensen bestaat. Voor ieder van hen was er een opdracht, iets dat ze zouden uitwerken tijdens hun Quest, en de tocht er naar toe. Voor mij was dat het contact met de bovenwereld.

Zo makkelijk als ik communiceer met onderwereldkwaliteiten en Spirits, zo moeilijk vind ik het daar de weg te vinden en gefocust te blijven. Niet voor een aantal helpers die ik daar ken, maar meer om er naar toe te gaan en er om hulp te vragen, Oké, Spirit had gelijk, ik was er ook eigenlijk wel aan toe, ik was bang voor iets waar ik niet bang voor hoef te zijn en ik ontvluchtte mijn verantwoordelijkheden.

Spirit Quest

De Death-lodge bracht hier voor mij in ieder geval al een beetje meer helderheid in. Ik leerde daar dat de manier waarop ik geleerd had te reizen naar de bovenwereld er een was die me in verwarring bracht en me uit mijn focus haalde. Het begon allemaal toen ik op mijn Death-lodge plek in de duinen van Oostvoorne had plaatsgenomen. Ik keek nog wat onwennig om me heen en zag veel struiken, bomen en groen dat nog vers en jong was. Is dit het begin van mijn Vison Quest?

Plaats voor Spirit

De plek is al heel oud, maar de lente nog heel jong dus de begroeiing had dat verse, zachte en breekbare wat je alleen maar in de lente ziet. Het was er stil en het rook er naar verrotting. De verrotting van de vele poeltjes en plassen die dit gebied kenmerken. De voorgangers van dat ijle en breekbare liggen om me heen te fermenteren en samen met de muggen en de vliegen laten ze me denken dat ik midden in een moeras zit. Het weer werkt goed mee.

Het is een van die mooie voorjaarsdagen waarop de zon alles nog eens extra aanraakt en de temperatuur aangenaam is. Ik doe mijn jas uit en probeer me te focussen op wat ik hier kom doen. Er kom een Vision Quest aan en ik ben hier om te leren wat ik daar ga doen, zeg ik tegen mezelf. Eerst maak ik verder contact met de plek door de hoop uit te spreken dat ik hier welkom ben en te vragen me te laten weten als dat niet zo is.

Spirit of Deer

De inleidende rituelen en mijn gesprek worden gestoord door een mannelijke gedaante die door het dichte struikgewas struint met een camera in de aanslag. Het oefenen in onzichtbaar zijn is volgens mij gelukt, hij loopt vlak langs me en verdwijnt krakend rechts van me. Als hij net verdwenen is, hoor ik uit die zelfde richting weer gekraak en ik denk dat het de fotograaf weer is. Maar tot mijn verbijstering zie ik twee jonge hertjes rustig voorbij lopen. Weer ben ik onzichtbaar en blijkbaar uit de wind. Ze zien me niet, ze ruiken me niet en ze lopen langs me als of ik er niet ben.

Groene vlek

Alles om me heen wordt weer stil en ik vervolg mijn ritueel. Ik leg uit wat het doel van mijn Quest is, waarom ik me hier kom voorbereiden en wat ik zou willen leren. Ik staar recht voor me uit en dan gebeurt het, het ijle groen wordt vager en vager en verliest ieder contour. Als een modern schilderij zie ik alleen nog een groene vlek die begint te tollen en steeds onscherper wordt. Het lijkt net alsof er achter het schilderij een nieuwe wereld zich voor me opent en zonder enige inspanning en met wijd open ogen word ik de groene vlek in gezogen, horizontaal. Aan de andere kant wacht een van de helpers die ik ken me op: `Zo kan je ook reizen naar de bovenwereld‘, zegt hij, ‘horizontaal’. Is mijn Vision Quest nu al begonnen?

Bouwwerk

Ik voel me super maf, ik denk dat ik gewoon helemaal hier en nu ben en tegelijkertijd ver weg in een andere dimensie. De gids praat maar door en neemt me mee naar een bouwwerk dat ik in bovenwereldreizen al eerder ben gepasseerd, maar niet binnen ben gegaan. Het lijkt nog het meest op een door een komma-neuker gemetseld huis van bakstenen. Alles is even symmetrisch en onecht. Er staan er drie naast elkaar en alhoewel het achteraf volgens mijn mentale brein onmogelijk is waren ze alle drie voor 100 % identiek, ‘Welk huis gaan we binnen?’, vraagt de Spirit. Mijn focus is nog steeds prima deze keer, ik ben nog hier en nu en daar en het kost me geen enkele moeite om zonder twijfel de rechter aan te wijzen.

Onomkeerbaar

Binnen is een heel nieuwe dimensie. Niet het interieur dat je zou verwachten in een aardse situatie. Binnen is ook weer buiten, alleen een ander buiten. Veel zachter, alles lijkt van mos en dons, alles is vaag en zacht. De spirithelper is verdwenen en net als ik me afvraag waar ik me nu weer in heb laten leiden, komt er een levensgrote witte gans naar beneden en gaat voor me zitten.

Hij praat niet maar ik hoor hem wel. Hij vertelt over de onomkeerbaarheid van onze beslissingen en dat ik me moet realiseren dat spirit er is om ons te gidsen in onze beslissingen opdat we geen dingen doen die onomkeerbaar zijn. `Jullie mensen hebben geen overzicht’, vertrouwt hij me nog toe en verdwijnt net zoals hij gekomen is. Ook de mossige omgeving verdwijnt en de bomen en struiken om me heen krijgen weer de vertrouwde contouren.

Duiding

Ik schud mijn hoofd en knipper een paar keer met mijn ogen. Als ik probeer om het punt te vinden waar ik naar keek toen ik deze spontane trancereis maakte, merk ik dat het me niet meer lukt. De poort is weer verdwenen en ik begrijp dat hij er alleen maar was om mij dit te laten ervaren. Hoog boven me vliegen drie ganzen over van oost naar west, ik rij ondanks dat ik het niet koud heb. Ik realiseer me dat de herten van zuid naar noord liepen.

Mijn mentaal neemt het over en ik begin duiding te zoeken. Prik doet de mug, De eerste die dat doet, ondanks het feit dat er vele honderden al bij me in de buurt zijn geweest, om me te keuren. Ik schiet uit mijn overpeinzingen en besluit het hierbij te laten. Het heeft geen zin om langer te blijven. Spirit heeft gezegd wat hij heeft willen zeggen. Ik dank spirit en de plek en loop in de wolken terug naar de groep. Daar heeft ieder zijn of haar ervaringen gehad en loopt iedereen stil terug naar de auto.

Een maand later

Frankrijk Op de plek waar we onze quest gaan doen is van alles aanwezig. Mooie natuur, stilte, een kristalheldere beek, heel veel eeuwen oude eiken. Een prima plek voor de Quest maar een stonepeoplelodge is er niet. Nog niet. We besluiten er zelf een te bouwen. Het is goed om de plek die verder maagdelijk is en door niemand anders dan de plaatselijke zwijntjes gebruikt wordt, kennis te laten maken met wat we er komen doen.

Jashan verzamelt de wilgentenen, de stenen en koopt dekens. Jelle, de boer die de eigenaar is van de plek, neemt alles mee in zijn bus, op weg vanuit Nederland naar Normandië. Wij, Jashan, Eelco, Mike en ik rijden vrijdagavond met mijn auto daar ook naar toe. Een trip de nacht in. De eerste uren genieten we nog van grootvader zon die even later vuurrood ondergaat. ‘Dat is veelbelovend’, zeggen we nog tegen elkaar.

Thunderbeings

Tot vlak bij de plek geloven we dat ook nog. Grootmoeder maan neemt het werk van grootvader over en reist verder met ons mee. Ze is als een gids, voor ons uit of links en rechts naast ons. Maar altijd vlak bij ons. Dan is ze opens weg. Het wordt opvallend donker, ook de sterren zijn weg en maken plaats voor een prachtig dondervuur. ‘We worden verwelkomd door de Thunderbeings die de plek nog eens extra reinigen’, merkt Mike droog op.

We genieten zo van het spektakel dat we de weg die we hadden moeten inslaan voorbij rijden. Pas vele kilometers later merken we wat we gedaan hebben. We zijn ondertussen bijna acht uur onderweg en zijn moe. Iedereen heeft vandaag nog gewoon zijn dingen gedaan en is al bijna een etmaal op. Gelukkig vinden we een andere weg en hoeven we niet helemaal terug te rijden. Moe vallen we in slaap nadat we een lege caravan gevonden hebben op het terrein van de boer.

Indiantime

De zaterdag dat we de Lodge bouwen is het weer nog steeds een beetje onbestendig, maar totdat zij staat en afgedekt is blijft het droog. We leveren een waar gevecht met de plek. De grond is niet alleen hard op de Vison Quest plek, het gras dat er op groeit is van een kwaliteit die ze in de Amsterdam Arena graag zouden zien. Wortels die taai en lang zijn. Eelco weet met zijn zeis wel raad met dit onwillige gras, hij maakt er binnen de kortste keren een mooi plek van. Mike, Jashan en ik hakken ondertussen met houweel en scheppen een vuur-plek.

Alles verloopt in Indiantime. Het is heerlijk. ‘s Middags gaan Mike en ik gewapend met een zaag de omgeving verkennen op zoek naar brandhout. De vele eiken leveren die wel, aan de onderkant zijn veel “dode” takken zonder veel Spirit die zich graag lenen voor ons vuur. Er is echter een probleem, het zagen verloopt niet echt soepel en pas als we besluiten om de boerenknecht en de motorzaag in te zetten begint het er op te lijken dat we alles in gereedheid zullen krijgen. Op een van de veldjes staat hert weer op me te wachten. Ze huppelt voor me uit en verdwijnt heel rustig in het struikgewas, als of ze zeggen wilden: ‘Tot de volgende maand…’

Trots

We zijn apentrots op onze hut. Hij is een toonbeeld van vakmanschap. Jashan staat werkelijk te glimmen naast het skelet dat niet alleen mooi symmetrisch is maar er ook nog eens zeer fraai uitziet met al die gekleurde strikken. Als we er in gaan zitten voelen we dat hij zijn werk al doet, zelfs als hij nog niet gedekt is. Het centreert de energie van de plek en het is prettig toeven onder de gebogen staken.

We nemen plaats op de vier richtingen en vragen de lodge ons te gidsen. We krijgen een thema mee waarmee we de volgende dag de Lodge gaan inwijden: accepteren. Dan dekken we hem met dekens en canvas af en gaan terug naar de boerderij om te eten. We zijn nog niet binnen of het begint weer te regenen. We zijn tevreden, het is gelukt. De boer is minder blij, die wilde zijn hooi nog droog binnen halen en dat is niet gelukt.

Gebed

Al vroeg zijn we weer terug bij de Lodge, zondagmorgen. De mensen van de boerderij die mee zouden zweten zien er vanaf en ik denk achteraf dat dat goed was. Even sloeg de pijn toe. Er was een korte verwarring merkbaar maar ik hield iedereen voor dat wij niet verantwoordelijk zijn voor de beslissing van iemand anders. We ontsteken het vuur en de knecht besluit wel mee te gaan. Het is een jonge jongen met een hoog trickster- gehalte.

De oude mannen, want dat zijn we, maken plaats voor hem en genieten van zijn energie, zijn verwondering en zijn jeugdige eerbied en nieuwsgierigheid. We hebben 20 stenen (denken we) op het altaar liggen en met de nodige aandacht krijgen we het vuur brandend. Eerst west, dan volgt noord, dan oost en als laatste, bijna een uur later, volgt zuid. We accepteren het en genieten ondertussen van het vuur, de plek en de verhalen van onze jonge gast.

Als de Stenen roodgloeiend zijn neemt Jashan zijn plek in de hut in en brengt Eelco de stenen een voor een binnen. Tien voor de eerste ronde. Het is goed heet binnen en iedereen zit al te zweten als otters. Jashan en Mike sluiten de hut van binnenuit en de eerste ronde, het westen, begint. We reinigen onszelf, vragen spirit van het westen ons te steunen en zingen en bidden uit dankbaarheid. De energie loopt ondertussen op en een voor een gaan we door onze eerste kleine en grote crisis. Behalve de knecht die fier overeind blijft zitten en als een meters hoge Buddha stil zit en zichtbaar geniet.

Coyote

De flap gaat open en we bereiden ons voor op het Noorden. Great Spirit wordt uitgenodigd en ieder doet zijn gebed en vertelt over zijn twijfels en vraagt om kracht. We zingen, huilen en zweten. De energie is bijna niet meer te hanteren. Ik begin zelf spontaan te hallucineren. Het vreemde is dat het een energie is die ik sinds mijn deathlodge wel ken. Het is een door natuurspirit gegenereerde bovenwereldenergie. Horizontaal reizen.

We besluiten er allemaal even uit te gaan en het duurt even voor iedereen weer op zijn voeten staat. Ik breng de volgende tien stenen binnen, maar ze vragen me bij de zesde te stoppen. Het is ondraaglijk aan het worden. Ik tel de stenen in het vuur en zie dat er zeker nog tien liggen. Als ik dat tegen Jashan vertel kijkt hij eerst een beetje moeilijk, dan glimlacht hij en zegt: (We accepteren het.’ Coyote had ons een vreemde streek geleverd en we begrijpen nog steeds niet waar die stenen vandaan komen. We hadden ze netjes apart op een stapel van twintig neergelegd

Dikke dame

De volgende twee ronden zijn mooi, heet en intens. Ik stel voor om de Lodge af te sluiten met een vijfde ronde waar we de mensen die komen voor de Quest meenemen in ons gebed. Ze voor te stellen aan de spirits van de plek.  de spirits hebben recht om voorgesteld te worden aan de tijdelijke bezoekers. Vijf stenen laat ik nog in het vuur liggen: die plaatsen we helemaal aan het eind op de vier uiterste richtingen van het veld en een komt er op het altaar voor de lodge. De Energie is in die laatste ronde helemaal veranderd. Het lukt me om meer hier en nu te blijven en al is het heet, we werken een voor een de mensen af die komen.

We noemen hun naam, bidden voor hun werk, en inzicht. Alleen, hoe heet die ene vrouw nou toch. Ik kan haar alleen maar beschrijven. We bidden voor de dikke vrouw waar we de naam even niet meer van weten. Later lachen we erom en het heeft tot Rotterdam geduurd voor we wisten dat we Joyce bedoelden.  Het was een prachtige ervaring in onze Lodge. En nadat we hem hadden afgedekt en opgeruimd zijn we in de auto gestapt en zijn we weer op huis aan gegaan. Het duurde even voor we begrepen dat Vincent de knecht niet meer bij ons was. We misten alle vier iets onderweg. Hij hoorde er echt bij.

Het gaat gebeuren, tijd om humbel te zijn en te luisteren in plaats van te praten…

Wordt vervolgd!